May nakita nga pala akong Web site. Sinubukan kong puntahan yung bittorrent kung maaaccess ko na sa browser ko. Wuuti! Ayos! Eto yung nakuha kong site para maitago ang IP add ko. Ayun, lumusot naman yung bittorrent! Malamang tuloy na tuloy na ang paggamit ng bittorrent. Masaya sigurado si mister nito.

Kanina pa tulog mister ko. Sigurado puyat na naman ako nito bukas, at malamang maitim na naman ang aking mga mata. Uggh. Sa katunayan, ayoko na talagang magpuyat, ano? Nakakatanda ang pagpupuyat at nagpapangit din.

Sya. Dito na lang muna ang kuwentong tambay ko sa Internet. Gamitin mo ang YouHide kung sakaling binablock ng opisina nyo ang alinman na site. hehe.

Magbabasa muna ako tungkol sa tsismis sa pinas. Wuuti. Ngayon ko lang nalaman na buntis pala (twins after 7 years!) si Vicky Morales nang makita ko ang video ng saksi kung saan medyo tumaba sya. Ay siguro nanganak na sya kasi noong January ata. Congrats, Vicky!

Naalala ko ang pinsan ko nanganak sya pagkatapos ng labing-isang taong paghihintay. Kanina, tumawag ang pinsan kong lalaki. Napag-usapan namin ang tungkol sa mga babies. Nabanggit ko nga na bawal yung pills o di pala ako gumagamit ng pills. Sabi ko natural lang. Sabi nya mahalaga raw may mga anak. Sabi ko oo naman. Noong una kako eh apektado ako na wala pa akong anak. Pero ngayon sabi ko parang OK lang. Ooopps. medyo sensitibo na ang usaping ito. Si God lang ang nakakaalam ng lahat kung kelan, kung paano, kung bakit, kung ano…lahat-lahat.

At pagdating naman daw sa pagpapadede, mas mainam na magbreastfeeding para kay baby kesa sa paggamit ng feeding bottle. Panoorin ito.

Kay Tee

Nabasa ko sa blog ni Ginoo ang tungkol sa Korean film na ito – ang tungkol sa pagiging “ako”. Maganda ata itong pelikula at ninais ko ring mapanood ito. Kaya’t naghanap ako sa Internet ng download sana ng pelikulang yaon. Doon ko nakita na pwedeng idownload sa mybittorrent. Presto!

Baka bukas o makalawa ay mapanood ko yung pelikula at maikwento ko dito.

Hay buhay. Ang hirap magblog sa wika ko. Hehe. Lahat kasi ng blogs ko ay sa Ingles. May mga blogs ako sa wikang ito ngunit ang mga iyon ay puro tungkol sa pagiging “tae” ko. Wuut. Etong kuwentong tambay ay hindi tungkol sa mga bagay-bagay na nangyayari sa akin dito. Tambayan ko kasi ang blog na ito tungkol sa mga bagay-bagay na nakikita ko sa Internet. Mga bagay na pwede kong pagkaabalahan upang maging makabuluhan ang aking oras habang tumatambay sa Internet.

Katatapos lang naming kumain ng roasted chicken. Akala ko di na muna kami kakain sa labas. Nagbabaon kasi kami sa opisina ngayon. Balak naming magbakasyon sa ibang bansa. Kaso kanina nag-aya si mister ko na bumili kami ng roasted chicken ngayon bilang hapunan. Meron pang natirang gulay (monggo na may tinapa) kagabi sa ref. Natawa nga ako ng sinabi ni hubo na alam ko namang ayaw mo nang kainin yung monggo eh. Hehe. Di ko inamin pero parang totoo na ayaw ko ngang kumain ng kanin.

Lumabas nga kami’t bumili ng pagkain. Ang kaso madaming alikabok sa labas. Naglagay ako ng pantakip sa mukha at buhok ko…nagulat ang ibang banyaga na nakakakilala sa akin. Di ko daw kailangang maglagay non. Aba! Ang kulit. Di marunong makaintindi kung ano ang “dust”. Oo, maalikabok nga kanina. Di pa kasi ako bumili ng mask. Inalis ko na lang tuloy yung pantakip ko habang naglalakad kami sa daan. Buti na lang at medyo di mahangin kanina.

Inaantok na ako. Kagabi ay alas tres y medya na kami natulog. Tinamad akong gumising nang maaga kaninang umaga. Ang sabi ni hubo eh mga alas diyes na lang kami pupunta ng opisina. Ang sabi ko di pwede. Kailangang maaga kami.

Parang ang haba ata ng sinulat ko ngayon. Ang gusto ko lang namang sabihin ay yung tungkol sa mybittorrent. Hehe.

Ooops. Naalala kong bisitahin muna ang mybloglog community ko. May limang mensahe sa inbox ko. Natawa ako sa sinabi ng isang tao doon. Ang tawag ba naman sa akin ay “kuwentong”…Bantot naman. Ginawa ko na ngang KAYTEE OF KUWENTONG TAMBAY ang pangalan ko sa MyBlogLog…Di ba nya makuha na ang pangalan ko ay Kay Tee at hindi Kuwentong? LOL!

Alam ko na medyo mabantot ngang pakinggan ang kuwentong tambay…pero ano’ng magagawa nyo eh ito talaga ang tambayan ko?

Ito ang kauna-unahang pagkakataon na umalis ako ng bansa. Buti na lamang at kasama ko ang aking asawa. Mahirap mawalay sa asawa. Ang sabi nga, pag wala ang pusa, naglalaro ang daga. Totoo ba yon? Sabagay marami na akong nabalitaan na totoo nga yon. Dito nga sa bansang aming pinuntahan, ang isang babae dito na kabayan pa mandin ay may tatlong asawa dito – iba’t ibang lahi pa yon at may asawa pang naiwan sa bansang Pinas. Ay sus ginoo. Ang lupit naman ata non.

Sa aking asawa naman, may tiwala ako. Wala lang akong tiwala sa ibang tao.

Ginawa ko ang opisyal na tambayan kong ito para malibang ako. Nayayamot ako sa mabagal na pag-usad ng araw. Kailangang may pagkaabalahan ako bukod sa trabaho! Marami-rami akong bakanteng oras ngayon. Pagkatapos kasi ng trabaho ay bahay na agad ang punta namin. Walang mapaglibangan dito kundi ang manood ng pelikula na dinownload pa sa BitTorrent o kaya ang magbasa ng libro galing sa emule. Maswerte na pag walang virus na nakuha mula sa mga downloads. Malas nga lang ngayon at di na pwedeng magdownload sa bittorrent.

Minsan naman ay gumagala sa labas upang kumain ng mga pagkaing banyaga. Minsan nga eh akala ko kaamoy ko na sila dahil sa mga kinakain ko. Hindi sila mahilig sa kanin dito. Tinapay ang ginagawa nilang kanin dito. Tinapay na may ulam na sa loob. Minsan may gulay gaya ng okra. Nakakatuwa nga nang malaman ko na may french fries pala silang nilalagay sa tinapay bukod sa kamatis, beans, okra atbp. Masarap din naman. Nasanay na ang aking sikmura.

Ngayon ko napagtanto kung bakit matataba tayong mga Pilipino at mabababa din. MAHILIG KASI TAYO SA KANIN. Alam mo ba sa Ehipto, ang kanin ay binabalutan ng gulay kaya’t ang nangyayari, konti lang ang nakakain nilang kanin. Halos gulay, o dili naman ay konting tinapay na hindi nakakataba.

Pero eto lang masasabi ko. Matatangkad man ang mga banyaga dito, mas matalino tayo at mabango pa!

O sya. Hanggang dito na lang muna. Pasado alas-dose na ng madaling araw. Kailangan ko nang matulog at maaga pa ang pasok bukas. Muli akong tatambay dito. Hindi lang ito kuwentong tambay na walang kabuluhan. Marami-rami din akong maibabahagi dito na pwedeng matutunan ng iba. May tsismis din at kung anu-ano pa. Ang mga kategorya ay ginawa kong Ingles. Minsan siguro ay magsusulat din ako sa wikang Ingles. Nadala na kasi ako nang malaman ng amo ko ang isa kong weblog. Natural lamang na binasa nya yung mga pinagsusulat ko doon sa Ingles at nagkataon naman na sya yung tinutukoy ko. Sa ngayon ay sikreto muna kung saang lupalop ako ng mundo. Ganito na lang. May dalawang lugar lamang sa buong mundo. Pinas o Labas. Wala ako sa Pinas. Kaya’t nasa labas ako. Siguro darating din ang panahon na sasabihin ko kung nasaan ako.

Sa muling pagkikita natin sa aking tambayan. Sulat kayo sa kuwentongtambay[@]gmail[dot]com.

Nagmamahal,

KayTee
(Kuwentong Tambay)